اینروزها جامعه داوری ایران با داوریهایی که در بعضی مواقع هواداران فوتبال را به یاد داوریهای محلات و دوران دبیرستان می اندازد بدجوری توی ذوق می زند.

لحظه ای خود را به جای مربیانی بیندازید که حیثیت ورزشی آنها در گرو سوتهایی است که در دهان داوران جای گرفته و اینروزها چه بی موقع نواخته می شود.

اینکه در برنامه های ورزشی اشتباهات داوری به نمایش گذاشته شود و هفته آینده در بازی بعدی جناب داور را در مسابقه دیگری ببینیم گاهی به قدری خنده دار است که چاره ای جز پذیرش اشتباهات داوری به عنوان جزئی از فوتبال این جمله نخ نما نخواهد بود.

کار به جایی رسیده که داوران از حمله هواداران به خود می گویند و بیچاره هواداری که داور به راحتی با تصمیمهای اشتباه چنان ضربه ای به تیم مورد علاقه اش زده است حالا باید جوابگو ی جناب داور باشد که مدعی است به او حمله شده است .

مسعود عنایت هم که یک تنه در برابر این اشتباهات داوری نه تنها داوری را محروم نمی کند بلکه چنان از داوران خود تعریف و تمجید می کند که هواداران به کولینا و دکتر مرک شک می کنند که می توان نام این دو را داور گذاشت یا خیر؟

ایا تاوان اشتباهات داوران زیر دست عنایت را باید تیمها و هواداران آنها بدهند؟

شاهرخ نظری